در روزگار پرتلاطم کنونی که مرز میان خبر و فریب، گاه چنان باریک شده است که تشخیص را دشوار می‌سازد؛ این روزها بیش از هر زمان دیگر نیازمند پاسداشت رسانه‌های نجیب، اخلاق‌محور و مسئولیت‌پذیر هستیم؛ رسانه‌هایی که شرف قلم را پاس می‌دارند و جانِ خبرنگاری را نه در غوغای شهرت که در خدمت حقیقت معنا می‌کنند. در برابر آنان، متأسفانه گروه‌هایی پیدا شده‌اند که با عملیات فریب و تشویش، همچون بذر فتنه در جمعیت‌های محجوب و کاری و کاردان عمل می‌کنند و با اخبار فیک و روایت‌های تحریف‌شده، آرامش جامعه را هدف می‌گیرند

این دسته از رسانه‌های فیک، عمدتاً اجاره‌ای و نیابتی‌اند و رفتاری خلاف مصالح عمومی و امنیت روانی و اجتماعی دارند؛ نه تنها به مبانی اخلاقی پایبند نیستند بلکه اصول حرفه‌ای رسانه را نیز لگدمال می‌کنند. آنان با انتشار خبرهای جعلی، حمایت‌های سفارش‌شده و مخالفت‌های مغرضانه، تلاش می‌کنند فضای ارتباطی یک شهر آرام و دوست داشتنی را مغشوش سازند و بنیان اعتماد عمومی را از میان ببرند. چنین عملکردی اگرچه در ظاهر علیه افراد و گروه‌ها جلوه می‌کند اما در حقیقت هتک حرمت رسانه و حرفه خبرنگاری است؛ ضربه‌ای بر اعتبار یک صنعت آگاهی‌بخش که ستون جامعه دانا و آزاد به‌شمار می‌رود

در پس پرده این جریان‌ها، گروهک‌هایی متشکل از افراد معدود و انگشت‌شمار دیده می‌شوند که با هیاهو و غوغا، نفس مجریان درستکار را می‌گیرند؛ آبروی منتقدان را می‌برند و با حیثیت فعالان اجتماعی بازی می‌کنند

اوباش مجازی با تهییج احساسات، وارونه‌نمایی واقعیت و حمله به شخصیت‌های مستقل، می‌کوشند؛ میدان را برای خود و اربابان پشت پرده‌شان خالی کنند در حالی که عملکردشان نه روشنگری بلکه تاریک‌سازی است و نه نقد سازنده دارند بلکه تخریب آگاهانه در دستور کار نانجیب آنهاست

این افراد را باید اراذل رسانه‌ای نامید؛ کسانی که گاه با باج‌گیرهای سرگردنه تا‌به‌تا می‌شوند و شانه می‌زنند تا در معامله‌ی آبرو، نان و نام و مقام بگیرند.

آنان دجال‌های رسانه‌ای هستند؛ بی‌رحم، بی‌قانون و بی‌وجدان که با آبروی مردم و مسئولین بازی می‌کنند و نام این بی‌شرمی را آگاهی‌بخشی گذاشته‌اند. زهی خیال باطل! که آگاهی، هیچ‌گاه از مسیر دروغ و تحریف حاصل نمی‌شود؛ چنان‌که آزادی در سایه‌ی فریب نمی‌بالد.

متأسفانه برخی از همین رسانه‌های استیجاری و نیابتی که حتی الفبای رسانه و ارتباط انسانی را نمی‌دانند و درک نمی‌کنند؛ مخاطب را نه انسانی با شعور و احساس بلکه ابزاری برای عدد و آمار بازدید قلمداد می‌کنند و هر روز فرد مظلومی را در مسلخ خودخواهی و شهرت‌طلبی قربانی می‌کنند؛ گاه به سفارش نامدیران و صاحبان منافع، گاه به میل باطنیِ دیده ‌شدن در فضای مجازی که محصول و ثمره‌ی کارشان نه آگاهی بلکه نفرت و نه اصلاح بلکه انشقاق است.

در این میان، نقش آنان در اخلال اتحاد و همبستگی مسئولین و نفوذ در صف مردم بسیار خطرناک جلوه می‌کند زیرا با عملیات‌های سازمان‌یافته‌ی باج‌نیوزی، کوشیده‌اند اعتماد عمومی به نهادهای رسمی را تخریب کنند تا میدان برای مضامین جعلی و تحلیل‌های خلاف واقع باز شود. این روند اگر مهار نشود بی‌شک بنیان جامعه را سست خواهد کرد؛ زیرا اعتماد رسانه‌ای، شالوده‌ی امنیت روانی و اجتماعی است.

بی‌گمان، دفاع از رسانه‌های نجیب و اصیل تنها با بیان و انتقاد محقق نمی‌شود؛ بلکه باید با تقویت نهادهای نظارتی، ارتقای سواد رسانه‌ای مردم و حمایت مؤثر از خبرنگاران شریف و مستقل همراه گردد. خبرنگارِ اخلاقی، نیازمند پشتیبانی حقوقی و اجتماعی است؛ رسانه‌ی نجیب باید احساس امنیت کند تا بتواند صدای حقیقت باشد. همچنین باید میان نقد منصفانه و تخریب مغرضانه مرز روشنی ایجاد شود تا جامعه بتواند سره را از ناسره بازشناسد.

ما امضاکنندگان این بیانیه، ضمن اعلام حمایت کامل از رسانه‌های پاک‌دست، خواهان برخورد قاطع با رسانه‌های فیک، استیجاری، دجال‌گونه و باج‌نیوزی هستیم و از همه‌ی فعالان رسانه، مسئولان و مردم فرهیخته می‌خواهیم که در برابر این پدیده‌ی مخرّب، هوشیار و متحد باشند. حفظ حیثیت خبرنگاری، پاسداری از اخلاق ارتباطی و پاسبان اعتماد عمومی است.

رسانه همان‌قدر که می‌تواند چراغ هدایت باشد در صورت سوءاستفاده، شعله‌ی فتنه می‌شود. امروز وظیفه‌ی ما آن است که چراغ صداقت و نجابت را روشن نگه داریم تا تاریکی رسانه‌های فیک، جایی برای رشد و اثرگذاری پیدا نکنند.

و نیز از مسئولین می‌خواهیم که در مواجهه احتمالی با دجالان رسانه‌ای، ذرّه‌ای تردید نکنند و با قید سرعت و فوریت این افراد را بدواً از گرد خود و بعد از جامعه و ساختار نجیب سیستم اطلاع‌رسانی، خبرنگاری و رسانه‌ای حذف نمایند.