اهمیت و جایگاه غنی سازی اورانیوم برای جمهوری اسلامی ایران از منظر راهبردی، سیاسی، علمی، فناورانه و صنعتی

۱_۳ بازدارندگی فناورانه (Strategic Technological Detrrence)

تسلط ایران بر فناوری غنی سازی اورانیوم، در عین آن که در چارچوب مصارف صلح آمیز و زیر نظر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی دنبال می شود، به طور طبیعی نوعی «بازدارندگی راهبردی فناورانه» نیز ایجاد می کند. این بازدارندگی برخاسته از واقعیت های زیر است:

●پیام فناورانه به رقبا و تهدیدات: غنی سازی مستقل و توانایی بومی طراحی و تولید سانتریفیوژهای پیشرفته، به معنای درک عمیق عملی از چرخه سوخت هسته‌ای است. این پیام صریحی به قدرت های منطقه ای و فرامنطقه‌ای است که ایران از دانش و زیرساخت‌های لازم برای حفط امنیت و ثبات راهبردی برخوردار است.

●افزایش هزینه تقابل: هر کشوری که از ظرفیت بالای فناوری برخوردار باشد، در چشم رقبا به عنوان بازیگری محاسبه گر و توانمند دیده می شود. چنین ظرفیتی باعث افزایش هزینه های راهبردی هر نوع اقدام خصمانه از سوی طرف های مقابل می شود و در نتیجه، به مهار تهدیدات بالقوه و بازدارندگی هوشمندانه غیرنظامی می انجامد.

●تثبیت قدرت ملی در معادلات منطقه‌ای:

در منطقه ای که برخی بازيگران یا به صورت مخفیانه از سلاح هسته‌ای بهره مندند یا تحت چتر هسته‌ای قدرت های بزرگ قرار دارند، ایران بدون خروج از چارچوب NPT و بدون ورود به مسابقه تسلیحاتی، از طریق قدرت فناورانه خود، نوعی توازن راهبردی پایدار، ایجاد کرده است‌‌.

●تقویت قدرت چانه زنی در مذاکرات: طرف مقابل در هر مذاکره ای زمانی حاضر به امتیازدهی واقعی می شود که طرف ایرانی را واجد «ظرفیت‌های بالفعل و بالقوه راهبردی» 

فناوری غنی سازی، به عنوان یک دارایی ملی، در کنار مشروعیت حقوقی، به ایران ابزار موثری برای پیشبرد منافع بلند مدت خود در مذاکرات داده است.

این نوع بازدارندگی، بر خلاف بازدارندگی نظامی کلاسیک، پیش دستانه، غیرتهاجمی، مشروع و فناور محور است.

ایران نه به دنبال سلاح هسته ای هست و نه به آن نیاز دارد، اما توان فناورانه ی بومی اش این پیام را منتقل می کند که در برابر فشار یا تجاوز، توان دفاع از منافع خود را دارد و این جوهره ی بازدارندگی فناورانه در قرن بیست و یکم است.