در محضرِ سکوت؛ مرثیه‌ای برای مسافرانِ افلاک

رئیسی و یاران شهیدش ثابت کردند که می‌توان خورشید بود حتی اگر سپاه شب بی‌مهابا بتازد!

علی قریب بلوک _ صاحب امتیاز و مدیرمسئول پایگاه خبری دامغان نما 

دو سال از آن غروبِ ناگزیر می‌گذرد؛ همان لحظه‌ای که گویی زمان از حرکت باز ایستاد و عقربه‌ها در میانه راه، سرگردانِ ابدیت شدند.
دو سال است که جای خالیِ یاران، نه در ایرانِ جان که در جانِ تاریخ، زخمی عمیق و التیام‌ناپذیر بر جای نهاده و یادکردنِ آنان نه تنها مرور خاطرات که مواجهه‌ای غریب با مفهومِ بودن و رفتن و در عین حال ماندن است! و چه ماندن باشکوهی!

آدمی، مسافر است و تاریخ به رد پای او از اصالت و خدمت و عشق قضاوت خواهد کرد.

جان‌هایی هستند که رفتنشان نه یک پایان که گشودنِ دریچه‌ای به بیکرانگی است؛ آنان که در تب‌وتابِ خدمت و عشق با مردم خویش پیوندی از جنسِ روح یافته بودند و در مقامِ رجعت به قرب سلام داده‌اند؛ در آغوشِ حضرتِ دوست.

عرفانِ عروج رئیسی و یاران او به ما می‌آموزد که مرگ، آخرین پرده‌ی نمایش نیست بلکه آغاز ماندن در اذهان مردمانی باشکوه است.
شهیدان خدمت که مدال افتخار را به دستان صلابت امام شهید بر سینه‌ی خویش دیدند؛ آنانند که در مسیرِ تکاپو و خدمت به خلق، جان بر کف نهادند و پیش از آنکه تن را به خاک بسپارند؛ جانِ خویش را به افلاک فرستاده بودند.
امیرانِ خدمت و سردارانِ تدبیر که در میانه میدان‌های سخت، طعمِ تلخِ حادثه را با شهدِ شهادتِ درآمیختن؛ گویی در میانه‌ی طوفانی سهمگین، ناگهان در آرامشی ابدی آرمیدند.

یادِ آنان چون شمیم عطری است که در فضایِ خاطره‌ها می‌پیچد؛ نه دیده می‌شود و نه به چنگ می‌آید اما تمامِ جان را تسخیر می‌کند.
در این سالگردها، نه سوگوارِ مرگ که ستایشگرِ بلندایِ همتِ کسانی هستیم که زیستن را در نماندن یافتند و آنان رفتند تا به ما بیاموزند که حضور در فیزیکِ کلمات نیست؛ حضور در اثرِ عمیقی است که بر روحِ یک ملت باقی می‌ماند.
اکنون در این سکوتِ عارفانه، جایِ آنان خالی است؛ اما به قولِ اهلِ دل، او را که نوری به دل باشد؛ هرگز نمی‌میرد.
و حالا آنان سید و مولای خویش، خامنه‌ای شهید را در ضیافتی الهی‌ در بر گرفته‌اند و تمام عشق را به تفسیر نشسته‌اند البته در جوارِ رحمتی که وسعتش از درکِ خاکیان برون است.

آرامشِ آنان، ابدی است و نامشان چون چلچراغی درخشان بر دیباچه تاریخِ این سرزمین، روشن و فروزان خواهد بود و ما نیز در پیمودنِ راهِ حق و خدمت، هم‌نفسِ آنان می‌مانیم و بی‌دریغ و به شوق، پرچم عزت را به هوای تعالی به اهتزار درمی‌آوریم و جان را قربانیِ آرمان متعالی نظام مقدس می‌کنیم و در طوافِ عشق به آنان که به ملکوتِ اعلی واصل شدند؛ اقتدا می‌نماییم.